নীলা চিঠিখন

​

​

প্ৰশান্ত কুমাৰ বড়া

কদম শতদল সাহিত্য শাখা আজীৱন সভ্য সদস্য ৷

সূৰ্য্য ও ব্যৰ্থ

মোৰ চোতালত ৰ’দ নপৰে

পদূলিৰ মুখত কৰৱীজোপা চোন

এতিয়াও ফুলি আছে...

শেষত এটি উক্তি

"তুমি আহিবা

কৰৱী জোপালে চাই

ৰ’দ কাঁচলীত জিৰাবা"...

 দেউতাৰ মোৰ  ডাকোৱাল

কান্ধত দীঘল মলিয়ন বেগ’

অজস্ৰ জনৰ প্ৰাপ্তি অপ্ৰাপ্তিৰ চিঠি উত্তৰ প্ৰতুত্তৰ  আবেগ’

দীঘল পদূলি বাটেৰে খোজ লয় ’ সন্ধিয়া নামি আহে গাঁৱলৈ ৷

চাইকেলৰ টিলিঙা শব্দত  গঞা গাভৰু  সঘনাই পদূলি লৈ চায়

প্ৰেমৰ  নিলাজ আদিপাঠ বিচাৰি ’

সেই নীলা খামৰ চিঠিখন

কেনেবাকৈ মোৰেই হয় ৷

সময় গৈ আছে বেলিও  পশ্চিম আকাশৰ দিশে গতি কৰে’

অথচ ডাকোৱালৰ চিঠিখনৰ ভাজঁবোৰত মৰমবোৰে যেন লুকাভাকু খেলিলে ৷

কোনোবা সীমান্তত থকা সৈনিকে পত্নীলৈ আবেগভৰা চিঠিখন আজিও ঠিকনা বিহীন হৈ পৰে ৷’’